|
|
|
|
|
 |
Il tritone sardo, Euproctus
platycephalus (Gravenhorst, 1829)
|
|
|
Nomi
comuni esteri - Spagnolo - Tritón de Cerdeña . Francese - Euprocte de Sardaigne.
Inglese - Sardinian Brook Newt. Tedesco - Hechtkopf-Gebirgsmolch. Svezia - Sardinsk
bergsalamander. Finlandia - Sardinianvesilisko. Danimarca - Sardinsk bjergsalamander.
Olanda - Sardijnse beeksalamander. Ungheria - Csukafeju gõte,
Szardiniai hegyi gõte, Repubblica Ceca - Čolek sardinský. Slovacchia - Salamandra štukohlavá. |
| |
Click on the image to magnify and for the
informations. |
|
 |
|
Click
sull'immagine per ingrandire e per le informazioni. |
|
|
Classificazione - Regno: Animalia. Sottoregno: Eumetazoa. Phylum: Chordata. Subphylum:
Vertebrata. Superclasse: Gnathostomata. Classe: Amphibia. Sottoclasse:
Lissamphibia. Ordine: Caudata. Famiglia: Salamandridae. Sottofamiglia:
Pleurodelinae. Genere: Euproctus. |
|
Molge platycephala Gravenhorst, 1829,
Delic. Mus. Zool. Vratislav., 1: 84. Sintipi: non specificato,
probabilmente presente in origine al Breslau Museum (ora MNHHWU). Località
tipo:
non specificata; la località di provenienza dei sintipi è Sardegna e Corsica
ristretta in seguito a "Sardinien [= Sardegna]", Italia, da
Mertens & Müller,
1928, Abh. Senckenb. Naturforsch. Ges., 41: 9.
Euproctus rusconii Gené, 1838, Mem. Accad. Sci. Torino, Ser. 2, 1: 282.
Sintipi: MZUT An622 (6 specimen), secondo Gavetti & Andreone,
1993, Cat. Mus. Reg. Sci. Nat., Torino, 10: 22. Località tipo: "aquis
lente fluentibus et cavis montium lacunis Sardiniae borealis et mediae",
Sardegna, Italia; ristretta da Mertens & Wermuth, 1960, Amph. Rept.
Europas: 18, a "Monte Gennargentu, Sardinien", Italia. Sinonimia
di
Bonaparte, 1839, Iconograph. Fauna Ital., 2(Fasc. 26): 131; Bonaparte,
1840, Mem. Accad. Sci. Torino, Ser. 2, 2: 451; Gray, 1850, Cat. Spec. Amph.
Coll. Brit. Mus., Batr. Grad.: 24; Duméril, Bibron & Duméril, 1854, Erp.
Gen., 9: 142 (sotto Euproctus rusconi).
Euproctus platycephalus Bonaparte, 1839, Iconograph. Fauna Ital., 2(Fasc.
26): pl.
Phatnomatorhina platycephalus Bibron in Bonaparte, 1839, Iconograph.
Fauna Ital., 2(Fasc. 26): sign 131.
Triton rusconii Bonaparte, 1840, Mem. Accad. Sci. Torino, Ser. 2, 2:
453. Gray, 1850, Cat. Spec. Amph. Coll. Brit. Mus., Batr. Grad.: 24,
attribuito a Gené, 1838, Mem. Accad. Sci. Torino, Ser. 2, 1: 282.
Pelonectes platycephalus Fitzinger, 1843, Syst. Rept.: 33.
Bulga rusconii Gistel, 1868, Die Lurche Europas: 159.
Sinonimia di
Mertens, 1936, Senckenb. Biol., 18: 76.
Triton platycephalus Strauch, 1870, Mem. Acad. Imp. Sci. St. Petersbourg,
Ser. 7, 16: 50.
Triturus (Euproctus) platicephalus Boulenger, 1878, Bull. Soc. Zool.
France, 3: 307.
Triturus (Euproctus) rusconii Boulenger, 1878, Bull. Soc. Zool. France,
3: 308.
Molge rusconii Boulenger, 1882, Cat. Batr. Grad. Batr. Apoda Coll. Brit.
Mus., Ed. 2: 24.
Triton rusconii Schultze, 1891, Jahresber. Abhandl. Naturwiss. Ver.
Magdeburg, 1890: 170. Schreiber, 1912, Herpetol. Eur., Ed. 2: 58.
Triton (Euproctus) rusconii Wolterstorff, 1901, Feuille Jeunes Nat., Ser.
4, 31: 73.
Diemictylus rusconii Fowler and Dunn, 1917, Proc. Acad. Nat. Sci.
Philadelphia, 69: 28.
Euproctus platycephalus Mertens & Müller, 1928, Abh. Senckenb.
Naturforsch. Ges., 41: 10. Wolterstorff & Herre, 1935, Arch. Naturgesch.,
N. F., 4: 224.
|
|
Fonti bibliografiche
principali - Gasc, J.-P. (ed.) 1997. Atlas of Amphibians and
Reptiles in Europe. Societas Europea Herpetologica & Museum National d'Histoire
Naturelle, Paris. |
| |
Distribuzione
di Euproctus platycephalus secondo IUCN |
|
 |
|
Specie endemica della Sardegna, dove è diffusa principalmente nella
parte est dell'isola, tra i monti Limbara a nord ed i monti Sette
Fratelli a sud. Esistono soltanto poche segnalazioni della sua
presenza nel sud ovest (Lecis & Norris 2003) e necessitano di
approfondimento. Euproctus platycephalus si incontra da 50 a
1.800 metri di quota, ma la maggior parte delle popolazioni si
colloca tra i 400 e gli 800 metri. |
|
|
Bibliografia - Alcher, M. 1975. L'Urodèle
Euproctus platycephalus (Gravenhorst, 1829); répartition géographique
et exigences thermiques. Vie et Mileu 25: 169-179.
Alcher, M. 1980. Contribution a l'etude du developpement de l'Urodèle
Euproctus platycephalus (Gravenhorst, 1829). Vie et Mileu 30: 157-164.
Alcher, M. 1980. Maintien en captivité des amphibiens torrenticoles
Euproctus platycephalus et Euproctus montanus (Urodela:
Salamandridae). Conditions d'obtention de la réproduction de l'espèce
sarde. Rev. ft. Aquariol. 7: 61-64.
Alcher, M. 1981. Reproduction en élevage de Euproctus platycephalus
(Urodela, Salamandridae). Amphibia-Reptilia 2(2): 97-105.
Arnold, E.N. 2003. Reptiles and Amphibians of Europe. Princeton University
Press, Princeton and Oxford.
Bovero, S., Sotgiu G., Castellano, S. and Giacoma, C. 2003. Age and Sexual
Dimorphism in a Population of Euproctus platycephalus (Caudata:
Salamandridae) from Sardinia. Copeia 1: 149-154.
Böhme, W, Grossenbacher, K. and Thiesmeier, B. 1999. Handbuch der
Reptilien und Amphibien Europas, band 4/I:Schwanzlurche (Urodela).
Aula-Verlag, Wiesbaden, Germany.
Caccone, A., Milinkovitch, M. C., Sbordoni, V. and Powell, J. R. 1997. ''Mitochondrial
DNA rates and biogeography in European Newts (genus Euproctus).''
Systematic Biology, 46, 126-144.
Duellman, W. E., and Trueb, L. 1986. Biology of Amphibians. McGraw-Hill,
New York.
Gasc,
J.-P. (ed.) 1997. Atlas of Amphibians and Reptiles in Europe. Societas
Europea Herpetologica & Museum National d'Histoire Naturelle, Paris.
Griffiths, R.A. 1996. Newts and Salamanders of Europe. Poyser Natural
History, London.
Groombridge, B. (ed.) 1994. 1994 IUCN Red List of Threatened Animals. IUCN,
Gland, Switzerland.
Lecis, R. and Norris, K. 2003. Geographical distribution of the Sardinian
brook salamander Euproctus platycephalus and implications for its
conservation. The Herpetological Journal 13(3): 121-124.
Lecis, R. and Norris, K. 2003. Habitat correlates of distribution and
local population decline of the endemic Sardinian newt Euproctus
platycephalus. Biological Conservation 115: 303-317.
Lecis, R. and Norris, K. 2004. Population genetic diversity of the endemic
Sardinian newt Euproctus platycephalus: implications for
conservation. Biological Conservation 119: 263-270.
Puddu, F., Viarengo, M. and Ermineo, C. 1988. Euprotto sardo. In: Della
Torre (ed.), Animali di Sardegna: gli Anfibi e i Rettili.
Read,
A.W. 1998. On Euproctus platycephalus. British Herpetological
Society Bulletin 62: 31.
Rimpp, K. 1998. Euproctus platycephalus (Gravenhorst, 1829). In:
Atlas of Amphibians and Reptiles in Europe. Societas Europea Herpetologica
& Museum National d'Histoire Naturelle.
Thorn, R. 1968. Les Salamandres d'Europe, d'Asia, et d'Afrique du Nord.
Éditions Paul Lechevalier, Paris.
Van
Rooy, P.T.J.C. and Stumpel, A.H.P. 1995. Ecological impact of economic
development on Sardinian herpetofauna. Conservation Biology 9: 263-269.
Voesenek, L.A.C.J. and van Rooy, P.T.J.C. 1984. Herpetological research on
eastern Sardinia; proposal for a biogenetic reserve. Research Institute
for Nature Management, Arnhem and Department of Animal Ecology, Nijmegen
University, Nijmegen, Netherlands. 73pp. |
|
|